म सागर
म वायू
म आँधी
म ढुंगा-माटो
म नदि-नाला
म प्रकृति हुँ !
म धर्ती हुँ !
म सिङ्गो पृथ्वी हुँ !
यो समय हो,
मेरो प्रतिकुलताको
त्यसैले म चुपचाप बस्दैछु l

आफ्नो विशेषता बोकेर
अक्षांश परिक्रमा गर्दैछु
बैचारिक गुरुत्वाकर्षण,
उल्का-पिण्डहरुले
ध्रुवीय पोलहरुमा
कही कतै ठक्कर दिदैछ,
तै पनि म चुपचाप छु l

उग्र ओजन तहको मुनि
थिचिएर पनि घुम्दैछु,
अत्यास लाग्दो मान्छेका
बुटका चापहरु छातीमा
अमिट गडेका छन् l
मृत्यु-गीतका ध्वनिप्रदुषणले
मेरो मस्तिष्क चिथोरींदैछ l

बेमेल सपनाका प्रतिच्छायाँहरु
स्वीकारेर आफ्नो प्रेमी आकाश
हेरिरहन बाध्य छु, चुपचाप छु l
किनकी,
यो मेरो प्रतिकुल समय हो l

मेरो भू-गर्भमा चेतनाको ताप बढेर
अनुकुल समयको म्याग्मा बन्दैछ l
ज्वालामुखी भएर बिष्फोट हुँदा
कुन दिन प्रलय हुन्छ?...तर हुन्छ l

जब प्रयल हुन्छ l
आकाश फाट्छ l
सागरमा छाल उर्लिन्छ l
परै देखि आँधी बहन्छ l
त्यहाँ बाढी-पैह्रो जान्छ l
नदी-नालाहरु उर्लिन्छन् l
त्यसबेला,,,,
प्राकृतिक प्रकोप सहनु पर्छ l
भूमण्डलको प्रदुषणले थिचिएको धर्ती
एक दिन प्रलय त हुन्छ-हुन्छ l
किनकि
म सागर
म वायू
म आँधी
म ढुंगा-माटो
म नदि-नाला
म प्रकृति हुँ !
म धर्ती हुँ !
म सिङ्गो पृथ्वी हुँ !



२५ साउन २०६७

              

---

उ
कुनै विन्दुबाट जन्मिएर
फैलिंदै
मूलबाटो , दोबाटो , गोरेटो
घोडेटो , चौबाटो बन्यो रे
यूग छोएर
उसका छात्ती चिराचिरा पारिए रे !
पटक - पटक .......................................।

पदयात्रीहरूका जुत्ता-चप्पलका डोब
युगौं छातीमा
दसी टाँसेको छरे उसले ।
कसैको साँढे रहरले
च्यातेछन् उसका सुकुमारी यौवनत्व
अनि
कुँदाएछन् रे फलामे भावना विहिन क्रेनहरू !
उकालो - ओरालो,
दायाँ - बायाँ,
रगताम्य भएछ उसको देह ।
बाटो रूँन सक्दैन कठै !
कसले पो बुझ्छर उसको मर्म ?
रूँनु पो किन ?
बुझ्ने कोही नभए पछि.................. ।

उ हेपिएको छ ,
यो बस्तीमा
तसर्थ
रोइरहन्छ
रोइरहन्छ
बाटोमा देउराली छ,
देउरालीमा फलैंचा छ,
अलि छेउमा वरपीपलको चौतारी पनि
तर
सबै मान्छेका लागी न हुन् ।
खै के छ र यो जाबो बाटोको लागी ?

कति चोटी उ
अनुहारमा ढुंगाका थुप्रो
डन्डीफोर टाँसेर
बाँचेको छ।
फोरूँ केले फोर्नु ?
फोर्ने मानिस हो
उसलाई मन परे फोर्छ ।
नत्र
असरल्ल छोड्छ
किनारका उन्युँहरू ।

मनमनै रिसाउँदै भन्छ
नठोक बुट् कसेका तिम्रा अपराधी लात्तीहरू !
आखीर
मेरो छाती तिम्रो परेड र कवाज खेल्ने मैदान कति बनाउँछौ ,
शायद
यो बेला अति दुखेर
प्रश्न पनि गर्दै हुँदो हो
के यस्ता पनि मान्छे हुन् होलान् र ?
जहाँ मानवियता सुकेको छ
घाममा परालको त्यान्द्राँ सुके सरी ।
त्यसैले
बाटो
युग चपाएर
अलिनो स्वादमा
लम्पसार बाँचेको छ......................................।

बाटो उठ्नँ सकेन
मानिस जस्तो स्वार्थी भएर ।
मानिसले टेक्न सकेन
मानिस भएर
त्यसैले
सबैले हिडींरहेछन् मनखुशी
यसका अंग - प्रत्यंग ।।
मलाई सोध्दैछ बाटोले
के तँ पनि अरू झैं स्वार्थी मान्छे होस् र ?
के तँ मलाई मान्छेको मन बनाएर उठाउँन सक्छस् त ?

खै मैले अब के पो भन्नु र यी बाटाहरूलाई ?
यो आत्मकथा सुने पछि ।।