-इन्द्रबहादुर राई

त्यति बेला मैले त्यस घटनालाई बुझ्नै सकेको थिइनँ, त्यसको केही अर्थ होला भनेर मैले सोच्नै सकेको थिइनँ । घटना, घटना नै भनूँ, यस्तो भएको थियोः
हररर आवाज गर्दै टिस्टा बगेको वर्णन मैले कथाहुँदो धेरै ठाउँ र उपन्यासमा पनि धेरै नै पल्ट पढिसकेको लेखिसकेको भए पनि साँच्चै टिस्टाले बहँदै कराएको मैले धीत मारेर सुन्न पाएको थिइनँ ।

कथा - अदृष्य घाउ
-----------------विद्या-सापकोटा

     पुराना चप्पलहरु
********************

उनले छोडेर गएका पुराना चप्पलहरु नै मेरो रोग हुन् l न फाल्ने हिम्मत छ, न सजाउने ताकत नै l

जसको फिता चुँडिएको दिन उनि रोएको सम्झिंदा म पो भिज्दोरहेछु आँसुले lनहेरुँ भन्दा भन्दै सबै

भन्दा पहिले नजर त्यहिँ ठोक्किन्छ lअनि ज्वालामुखी जान्छ छातीमा lत्यो सबै-सबै कथाको फिता

 चुँडिएर जाँदा म के भएँ हुँला ?

आरु र पैयूँ गजबले फूलेको, भित्तामा माछापुछ्रे सलाम ठोकिरहेको ।  चिसो मौसममा हातेमालो गर्दै सबेरै हामी प्रकाश सरको कोठामा पुग्थ्यौं । एक घण्टे ट्यूसन सकेर सिधै जनप्रिय क्याम्पसतिर लाग्थ्यौं । मीठा-मीठा कुराकानीको मजाकमा पैदल हिंड्नुको मज्जा थियो । कहिले काहीं ठेश लागेर लडे झैं गर्थें, बिचरा ऊ,आत्तिंदै उठाउँथ्यो,म अझै उसको मन चोरी रहन्थें,'मन चोरीमा कानून छैन' म ढुक्क थिए ।